You to me? Who am I? Portrait of a beaut

Wie of wat ben ik ?

Wanneer wij mensen aan elkaar vragen wie we zijn, dan geven we meestal een antwoord dat uit niet-blijvende eigenschappen en karakteristieken bestaat: je spreekt dan waarschijnlijk over het werk dat je doet, over de familie die je hebt, over de dingen die je leuk vindt, over jouw hobby's of vaardigheden die je bezit, je noemt jouw naam, jouw adres, enzovoort, ...

Al deze zaken zijn echter niet-blijvende dingen en zijn in het beste geval dan ook maar een tijdelijke verwijzing naar een huidige toestand waarin je verkeert. Wat je nu denkt dat je bent, kan er immers volgende maand al helemaal anders uitzien. Omstandigheden bij jezelf of in jouw omgeving kunnen heel snel veranderen. Je werk, je vrienden, je familie, je adres, ja zelfs je naam kan je tegenwoordig veranderen en hoeft niet je ganse bestaan hier op Aarde dezelfde te blijven. We kunnen onszelf dus hoogstens tijdelijk benoemen, en het wispelturige karakter hiervan zorgt ervoor dat Jouw bewustzijn dan ook slechts tijdelijk gerustgesteld wordt hiermee. Want diep binnenin blijft voor iedereen de grote vraag onaangeroerd en nog steeds onbeantwoord in een donker, zuchtend hoekje liggen: "Wie of wat ben ik nu werkelijk?"

"Kan ik mezelf een standvastige benaming geven?"

Ben ik dan het werk dat ik doe?

Ben ik soms de hobby 's die ik beoefen?

Ben ik alleen maar mijn naam?

Ben ik wie ik ben omwille van mijn familie?

 ... ?

Ben ik een mens?

Een lichaam misschien?

Van eén ding kan ik zeker zijn: niets van wat ik hier opnoem zal eeuwig zijn. Hoe kan ik dan weten wie of wat ik ben, als wat ik denk te zijn constant aan verandering en zelfs aan dood en verdwijning onderhevig is? En zal ik dan misschien wanneer ik 100 jaar geworden ben, eindelijk weten wie ik ben?

Het antwoord laat zich raden. Aan de hand van materiële, uiterlijke zaken kunnen we geen vaste definitie geven van onszelf. Misschien moeten we dan maar eens kijken naar de emotionele kant. Hoe reageer ik op de dingen? Hoe sta ik tegenover het leven, tegenover de wereld, tegenover mijn medemens?
Wanneer we eerlijk zijn, dienen we te erkennen dat ook hier de emoties nogal eens hoog kunnen oplaaien. Naargelang de situatie of de persoon die we voor ons hebben wil het nogal eens wisselen binnenin ons tussen trots, zielig, twijfelen, superieur, schaamte, uitzinnig blij, diep verdriet, geschokt, verrast, ... en nog zoveel meer om op te noemen. Ook hier wordt het weer bijzonder lastig om een vaste definitie te geven van onszelf. Opnieuw weten we niet wie we werkelijk zijn, en door al die emoties die naar boven komen, gaan we bovendien ook nog eens de 'ander' of de situatie verantwoordelijk stellen voor het plezier of het ongemak dat wij vanbinnen voelen. We gaan oordelen, positief of negatief,  en naargelang de emotie zullen we liefhebben of schuldigen zoeken.

 

De definitie die dus het dichtst bij een menselijk wezen komt nadat alle lichamelijke en uiterlijke kenmerken zijn opgesomd, is dan ook dat het een voortdurend oordelend wezen is, een 'in twee-snijder' als het ware, in wiens hoofd er constant wordt vergeleken en geoordeeld, goedgekeurd of veroordeeld. En naargelang zijn oordeel gaat de mens zichzelf positioneren in de wereld, misschien behorend tot het ene of het andere kamp, soms duidelijk geprofileerd, op andere momenten wachtend op de beste opportuniteit om een kamp te kiezen.

Het gros van de mensen op deze wereld denkt dus over zichzelf iets te zijn zoals in onderstaande figuur:

De meeste mensen denken de zwarte lijn uit bovenstaande figuur te zijn, die zich ergens, steeds wisselend, en van het ene stipje naar het andere springend, tussen groen en rood bevindt. Het rode is de kant die ze niet leuk vinden, die ze verachten of  veroordelen. Het groene is de kant die ze tof vinden, hetgeen hun ideaal is, of wat zij verheerlijken. Dat kleine zwarte, onbestendig en onbenoembare lijntje, dat is wat iedereen denkt te zijn. De menselijke geest is voortdurend bezig deze lijn te trekken, over alles wat men hoort en ziet. Jij doet het ook. Je doet het over je ouders en je vrienden, over je kinderen en je collega's, over politiek en het geloof, over het klimaat en de wereld. Noem maar iets op, en je bent het waarschijnlijk al aan het beoordelen!

 

Constant, zonder ophouden trekt de mens met zijn geest de boel in tweeën, en een scheiding is inderdaad het enige wat de mens waarneemt en dus ook wat hij denkt te zijn. Hij is een opgesplitst, een totaal verdeeld wezen, en door te blijven oordelen houdt hij bovendien voortdurend zelf die verdeeldheid in stand.

Kan zoiets de waarheid zijn over jou?

 

                                                                                                                                                 Locatie:  Erpe-Mere, België

        WonderwelWakker     vergeving in beweging

                                                                                                                                                 contact: wonderwelwakker@gmail.com