Zorgen,...

Tobben,...

Verlies,...

Verdriet,...

Lieve bezoeker,
Stel jou eens voor dat je volledig vol, volledig vervuld bent met een nooit onderbroken stroom van warme, zachte en overvloedig intense Liefde. Zo vervuld, dat er niet eens ruimte meer is voor iets anders. Er zijn geen andere emoties meer. Je bent volledig vol van Liefde. Alleen maar Liefde.
Zou je dit niet wensen te ervaren? Zou je dit niet als jouw werkelijkheid wensen? Dat jij als Liefde kunt bestaan? Meer nog, dat jij en Liefde exact hetzelfde zijn. Dat er geen onderscheid meer is, dat er geen twee meer zijn, maar één. Dat Liefde jouw volledige identiteit is geworden.
Zo beschreef Christus het leven: "Wij zijn nog altijd allen één."
Wij zijn nog altijd die Liefde. 
Jij bent Liefde.
Het leven is Liefde.
Alles en iedereen deelt diezelfde identiteit.
Dat maakt dus, dat ook die ander Liefde is. Dat elkeen dat is. En dat elkeen dat bovendien ook Nu is. Ook zij zijn vervuld, ook bij hen is er geen gebrek of gemis, enkel het delen van de overvloed aan Liefde.
Een zienswijze die tot wonderen leidt. Een zienswijze die heling brengt. Een zienswijze ver aan deze wereld voorbij. "Mijn koninkrijk is niet van deze wereld" liet Christus zich ontvallen. "Zoek het waar de dief niet kan komen en waar de mot het niet tot verval kan brengen."
De enige plaats, lieve bezoeker, waar dit Koninkrijk kan gevonden worden, is in jouw bewustzijn. Noch mot, noch dief kan hier komen. Er is niets wat het kan aantasten, behalve jijzelf. En daarom wordt jouw zienswijze belangrijk. Héél belangrijk zelfs. Meer nog, jouw zienswijze wordt het enige waar je op kan vertrouwen. De oriëntatie van je denken en je ervaren wordt dat wat jouw leven is.
Jouw bewust- of onbewust-zijn maakt dat je lijdt of Liefde ziet.

WonderWelWakker

Er was een moment in mijn leven dat ik vergeving begon te oefenen. Zo werd op een bepaald moment een conflict onthuld tussen datgene wat ik in het leven belangrijk vond en datgene wat een ander persoon uit mijn onmiddellijke omgeving voor lief hield. Omdat ik dagelijks met die persoon te maken had, werd de tegenstelling tussen ons beiden zeer accuut. Ik besefte dat ik hier niet alleen kon uitkomen en reikte naar de Liefde van God en de hulp van de Heilige Geest.

Ik wist dat enkel vergeving hier kon helpen, maar tegelijk was er een stem in mij die schreeuwde om de erkenning van de rechtvaardigheid van mijn oordeel tegenover de ander. Ik had gelijk, zo schreeuwde alles in mij. Die ander was gewoon onrechtvaardig en onbillijk, en hier vergeving schenken was totaal ondenkbaar.

De situatie bleef zoals ze was. Ik ergerde me mateloos en er was geen verstandhouding tussen ons beiden. Alles bleef potdicht en mijn oordeel raakte dieper en dieper verstrikt in de donkere diepten van zwartgallige duisternis.

Vergeving bleef al die tijd mijn enige optie, maar het oordeel leek sterker. Tot ik op een nacht vanwege mijn innerlijke strijd vele slapeloze uren doorbracht en uiteindelijk bij zinnen kwam. Het ging zeker niet zonder slag of stoot. Maar iets in mij zei: "je moet Nu vergeven!" En alhoewel alles zich nog heel sterk verzette tegen het idee, begon ikzelf mezelf te overtuigen: "Ik kies voor vergeving!!!" 

"Ik heb er genoeg van, ik wil vergeving!!!"

Heftig verzet bleef zich tonen, en de gedachte dat ik wél gelijk had, drong zich nog honderd maal sterker aan mij op. Maar telkens en telkens opnieuw herhaalde ik: "Neen, ik heb er genoeg van. Vergeving is wat ik wil!!!"

Uiteindelijk brak de onverzettelijkheid van mijn oordeel en voelde ik dat de keuze in het voordeel van vergeving was beslecht.

 

Er kwam geleidelijk een rust in mij, tot ik plotsklaps merkte dat ik mezelf niet meer was. Mijn identiteit was verschoven, en dat was op dat moment geen idee maar een zeer directe gewaarwording.  In die gewaarwording vond ik mezelf terug als dankbaarheid. Er was niet ik die dankbaar was, ik was de dankbaarheid zelf! De emotie dankbaarheid en ik waren één en hetzelfde geworden. En als dankbaarheid knielde ik neer voor datgene wat ik voelde dat die ander persoon vertegenwoordigde en die nu ook dankbaarheid was geworden. In een wederzijdse herkenning van wie we beiden waren, betoonden we elkaar alle eer en waren we één en gelijken.

 

Niets in deze ervaring had ook maar één enkel vergelijk met deze wereld. Ik was in een bestaan terechtgekomen dat achter alle Aardse vormen verscholen ligt. Ik was in een bestaan terechtgekomen dat dankbaarheid als basis van zijn werkelijkheid had. Het was onmogelijk dat iets of iemand daar iets anders kon zijn dan dankbaarheid zelf. Dankbaarheid was het totale fundament van de wereld waar ik me plotsklaps in terugvond.

Vergeving

V

 

                                                                                                                                                 Locatie:  Erpe-Mere, België

        WonderwelWakker     vergeving in beweging

                                                                                                                                                 contact: ikbenvergeven@gmail.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now